Gepost op

blog

Recensie NBD Biblion

Eppink, Co / Bijten op een houtje – EAN 9789082679809
Geachte heer/ mevrouw,

Bovenstaande titel is onlangs op aanschafinformatie aangeboden aan de openbare bibliotheken.
Hieronder vindt u de recensietekst,  zoals die  door  NBD Biblion is gepubliceerd.

Bijten op een houtje/ Co Eppink. – (Franeker) : Jeppico.nl, (2
0 1 7). – 3 9 1 pagina’s; 2 1 cm.

 

‘De aanvraag om in aanmerking te komen voor schuldsanering voelde pijnlijk aan. Dat gevoel zou erger zijn geweest als ik er niet over geschreven  zou hebben.’  Aldus de motivatie van de auteur tot het schrijven van dit boek. Hij beschrijft hoe hij met een goede baan toch in de schulden raakte en de lange weg die hij vervolgens moest afleggen voordat hij weer schuldenvrij was, door te volharden in een moeizaam doorlopen schuldsaneringstraject, met daarin een aaneenschakeling van allerlei  slordigheden,  miscommunicatie, bureaucratie  en  dergelijke rondom de uitvoering van de WSNP. Door middel van feiten, anekdotes en zijn persoonlijke beleving illustreert hij een en ander op zeer kritische wijze. Daarnaast is er veel ruimte voor zelfreflectie, oorzaken van zijn schulden, voorkomen, oplossen, de beproevingen van het schuldsaneringsproces en dergelijke. Het resultaat laat zich bijna lezen als een roman: een bijzonder levensverhaal van een ‘gewone’ man en hoe die in de schulden raakt, maar ook over het (niet) functioneren  van de schuldhulpverlening in Nederland.

 

Recensent: O.M. van Helden -Pol

Bestelnummer: 2 0 1 7 18 4 5 2 9

Met  vriendelijke groet,
NBD Biblion
Afd. Redactie Media Aanbod.
T  079-3440344

Huygensstraat 1,

2721 LT Zoetermeer

Postbus 7454

2701 AL Zoetermeer

www.nbdbiblion.nl

 

 

18 mei 2017

Het interview met de Leeuwarder Courant

Door Maria Del Grosso

 ,,Ik zal nooit meer een nieuwe auto kopen’’, zegt Co Eppink nadat hij een boek schreef over drie jaar in de schuldsanering. FOTO CATRINUS VAN DER VEEN

‘Eurokneus’ schrijft frustraties met schuldsanering van zich af

Co Eppink uit Franeker schreef een boek over de drie jaar dat hij in de schuldsanering zat. Tot twee cijfers achter de komma geeft hij zich in zijn geschreven boek bloot.

Hij wil niemand beschuldigen. “Het is heel gemakkelijk om te gaan wijzen, maar dat ik in de schuldsanering kwam, daar was ikzelf bij. Ik liet het toe.” Co Eppink schreef zijn boek Bijten op een houtje niet om met een beschuldigende vinger te gaan wijzen. Het schrijven verlichtte zijn periode in de schuldsanering.

“De aanvraag om in de schuldsanering te komen voelde pijnlijk aan. Dat gevoel zou erger zijn geweest als ik er niet over geschreven zou hebben.”

Tante Wehkamp en familie Neckermann

Zijn relaas begint voor de periode in de WSNP (wet schuldsanering natuurlijke personen). Eppink, vader van twee dochters en al jaren werkzaam in de zuivel bij de FrieslandCampina, is vijftig en staat op het punt te scheiden. Schulden zijn er dan al. Een achterstand in de hypotheekbetaling van zijn vrijstaande huis in Herbayum, leningen om achterstallig onderhoud weg te werken en de rekeningen van “tante Wehkamp en de familie Neckermann”. Schuldeisers kloppen aan de deur, terwijl daar na de scheiding de alimentatie bij komt.

Eppink weet nog dat hij één ding niet wilde: in de schuldsanering raken. “Dat nooit, dacht ik, dan word je gezien als een eurokneus, ben je dom en hoor je er niet bij.” Dus nam hij er naast zijn vijfploegendienst twee baantjes bij: post bezorgen in Herbayum en schoonmaken in de havens van Harlingen. Tot zijn schouder begon op te spelen en een operatie (neerplastiek) nodig bleek te zijn. Terwijl hij rustig en vredig uit zijn narcose bijkwam “besloot hij het gevecht tegen de schuldeisers op te geven en WSNP aan te vragen”.

Kale cijfers

Het huis, gekocht voor € 220.000, levert bij de verkoop nog maar € 132.500 op. Een ton schuld die al bij de bestaande berg op kwam. In zijn boek somt Eppink de kale cijfers op: op 1 januari 2014 heeft hij een schuld van € 200.882, 52. In 36 maanden droeg hij gemiddeld € 1037 per maand af aan de boedelpot die zijn bewindvoerder later over de schuldeisers zou verdelen. Soms droeg hij meer af omdat vakantiegeld, feestdagentoeslagen en onregelmatigheidstoeslagen ook in de pot verdween. Uiteindelijk loste hij € 40.494,12 af. Een bedrag dat afging van het totale salaris van € 98.000 dat hij die drie jaar verdiende.

Het loonbeslag voelt of er “een scheermes over mijn loonstrook gaat”. Eppink wil hiermee ook waarschuwen. Zodra je in de schuldsanering komt, word je rekening geblokkeerd en kun je geen cent meer opnemen. Daar komt bij dat de post dertien maanden via de bewindvoerder gaat. “Je krijgt het na enige tijd gebundeld in een grote envelop met het stempel van de kredietbank erop.”

Bureaucratisch afgebrand

Eppink benadrukt dat het rondkomen in die drie jaar niet eens het grootste probleem was. Het was vooral het gevecht tegen de instanties, het eindeloze doorverbinden, niet teruggebeld worden, niet bekend zijn bij instanties waar je al jaren zaken mee doet en het invullen van bergen formulieren die soms doodleuk “niet ontvangen” waren, ook al waren ze aangetekend verstuurd of persoonlijk afgeleverd. “Ik was op een gegeven moment bureaucratisch afgebrand.

Het deed ook zeer dat mensen zeiden: “Goedkoper kun je niet van die dure hypotheek afkomen. Effe drie jaar bijten op een houtje en dan ben je overal vanaf.” Eppink: “Het is tot een goed eind gekomen, maar het is absoluut geen sprookje. Het voelde of ik drie jaar de gevangenis in ging.”

In het boek schrijft hij de schuldsanering als “een vorm van topsport”. Dat klopt, blijkt uit het voorwoord van Marieke Henselmans, de ‘bespaarkoningin van Nederland’. Zij schrijft dat slechts vier procent van de mensen met problematische schulden de schuldsanering met succes weet af te sluiten. In Nederland leven 700.000 mensen met problematische schulden.

Dolend in een dierentuin

Eppink is inmiddels verhuist naar een appartement in Franeker, maar vond in zijn aangewezen huurhuisje in Achlum de rust om zijn boek te schrijven. Vandaar dat hij het eerste exemplaar zaterdag in dit dorp presenteert. Een van de lessen die hij heeft geleerd, is de waarde van het geld. “Ik zal nooit meer een nieuwe auto kopen. Oude auto’s doen het ook nog goed.” Ook adviseert hij een ieder die het traject in moet om alle (telefoon)gesprekken op te nemen. Co legde in totaal 110 gesprekken vast.

Toen Eppink het traject inging nam hij zich drie dingen voor: blijf eerlijk, schrijf de waarheid en blijf vooral positief. Dat was niet altijd even gemakkelijk: “Ik was bang dat mijn bewindvoerder achter elke boom of struik zou zitten, loerend of ik me wel aan de spelregels zou houden. Soms voelde ik me als een zwerver, ronddolend door een afgesloten dierentuin met allemaal openstaande kooideurtjes van alleen maar roofdieren.

 

 

 

                  Reacties van lezers

12 mei 2017

Beste Co,

zoals gezegd…Ik heb me heerlijk geïnstalleerd in het zonnetje om jouw boek in te duiken! Ben enorm benieuwd en vind het bij voorbaat al super dat je dit gedaan hebt. Voor jezelf en voor anderen.

Want voor jou is het schrijven (over) winnen gebleken.

En hoe krachtig en mooi is dit als je dit uit jezelf kunt halen.

Chapeau Co!! En tot zaterdag bij de boekpresentatie!!

Arina uit Medenblik

 

12 mei 2017

Co, geeft een mooi beeld van hoe de dingen lopen.

Aanrader!!

Jan Eppink uit Aalten.

 

 

 

18 mei 2017

Monic Sloot,

Maatschappelijk werkster in Lochem.

Co, je mag oprecht trots zijn op je boek “Bijten op een houtje”. Diep respect voor hoe je het traject, voorafgaande en gedurende de WSNP, hebt volgehouden. En ook een diepe buiging voor hoe je het hebt beschreven. Schaamtevol om te lezen hoe er in deze bureaucratische wereld wordt omgegaan met mensen die in de schulden zijn terecht gekomen. Ik zeg: ‘verplichte kost’ voor iedereen die hier beroepsmatig mee te maken heeft. Tja….. zoals ik, je hebt mee aan het denken gezet.

 

 

16-6-2017

Henk Holterman uit Baak (gld)

Co,

Met stijgende verbazing en soms ook verontwaardiging heb ik je boek bijna in één ruk uitgelezen. Het stereotype beeld dat ik had van personen die in de schulden of schuldsanering zitten is in ieder geval behoorlijk bijgesteld! Daar kijk ik nu met heel andere ogen naar.

Wat me verder vooral is bijgebleven is dat zogenaamde “schuldhulpverleners” nog meer geld van je hebben gestolen zonder daar een prestatie tegenover te stellen. Zakkenvullers zijn het die geen enkel mededogen hebben met hun slachtoffer! En dan nog de onzorgvuldigheid waarmee je bewindvoerder met je privégegevens is omgegaan. Verkeerde banknummers, dossiers zoek etc. Het is niet te geloven!

Ik heb bewondering voor je hoe je deze tijd bent doorgekomen en het geduld wat je daarbij noodgedwongen moest hebben.

Ik kan iedereen aanraden het boek te lezen. Het is niet alleen leerzaam maar ook met heel veel humor geschreven, ondanks de vele ellende.

Ik wens je voor de toekomst alle goeds toe met veel liefde en geluk!

 

 

Interview met Management consulting Sjoukje Bakker

Het volledige interview is te lezen op haar bedrijfswebsite.

 

//www.meergeldminderstress.nl/co-Eppink

 

 

20 mei 2017

Boekpresentatie Achlum

Op zaterdagmiddag 16:00 uur vond de opening van de boekpresentatie van het boek ‘Bijten op een houtje’ in het Achlumse dorpshuis “De Singel” plaats.

Rond half vijf opende Detsje Holtrop, in het boek beschreven als Dia, de boekpresentatie die leidde naar de lezing. Haar indrukwekkende intro ging grotendeels over de hulpverlenende samenwerking van voor en tijdens het traject met de auteur. Zij kreeg het dertig koppig publiek muisstil.

Van de vakkundige intro van Dia herkende ‘Ilona’ veel. Bij de blonde Harlingse, die de auteur geregeld overeind hield tijdens zijn te doorlopen traject, kon er een glimlach vanaf. Volgens haar was er van Dia’s verhaal “geen speld tussen te krijgen”.

 

Tijdens de lezing las de auteur voor uit eigen werk en gebruikte  voor zijn boeklezingen een verhaal van aanloop. Hij hield zijn genodigden muisstil, sprak rustig en begeleidde het publiek lezend en pratend, door zijn traject. Aan het begin en net voor het einde van de lezing maakte hij gebruik van enkele spanningsbrekers. Eerst over zijn schoonmoeder, die overigens in de zaal zat. En net voor het einde was Bill Clinton nog even de sigaar. Ze gingen er lekker in.

Voor beide meiden, Fee en Ilona die hem geregeld bijstonden in moeilijke tijden, droeg hij een zelfgeschreven gedicht op. “Blonde Engelen” is te lezen in zijn boek.

Het hoogtepunt van de lezing. Speciaal vanuit Badhoevedorp kwam Marieke Henselmans naar Achlum om het eerste exemplaar in ontvangst te nemen. Na het in ontvangst nemen roemde de bespaarkoningin van Nederland in haar speech het “overeind blijven van de auteur tijdens het traject”.

Na het in ontvangst nemen van bloemen ontving de auteur nog enkele commerciële tips van Marieke.

Hiermee werd boekpresentatie officieel afgesloten.

 

Bijten op een houtje: te koop via deze site, in elke goede boek(web)winkel en Bol.com.

 

 

19 juni 2017

Lezing ROC Leeuwarden voor eerstejaars studenten MBO 4 Sociaal maatschappelijk werk

 

 

‘Mooi hoe Co vertelde en hij hield zich goed staande ondanks de hitte in de verschillende lokalen.’ De tevreden lerares Froukje Jongbloed (27) keek terug op een geslaagde lezing van auteur Co Eppink, die drie verschillende klassen kennis liet maken met de schuldsanering via zijn geschreven boek, ‘Bijten op een houtje’. De lerares van de klassen vond de aanpak van Co, de leerlingen te betrekken tijdens zijn lezing, een mooie aanpak om de sfeer er lekker in te houden. Zo vroeg Co tijdens de lessen aan de leerlingen wat een saniet is en waar de afkorting WSNP voor staat.

Froukje: ‘Co gaf zelfs documenten door zoals een VTLB (vrij te laten bedrag), de gerechtelijke toelating tot de wsnp en natuurlijk zijn schone lei.’

Volgens de lerares raakten de studenten gefocust toen hij vrijuit begon te praten over zijn gevoel van schaamte. Het gevoel de maatschappelijke eurokneus te zijn en hoe het was om telkens maar weer door de bureaucratie van het kastje naar de muur te worden gestuurd.

Toch verklaart hij dat het niet in het spreekbeurtpakket zat, maar geleidelijk kwamen de vragen vanzelf.

Co: ‘Ik kon ze moeilijk gaan vermijden, dat heb ik in mijn boek ook niet gedaan. In eerste instantie wilde ik met deze klassen de juridische kant uitgaan. Vandaar dat ik steeds met en stukje geschiedenis begon.’

En de vragen waar privilege emoties aan vast zaten? Volgens de auteur hoorde het er allemaal bij.

De waardering om een lezing te houden kreeg van de studenten een lift toen er na de preventieve voorlichting (hoe blijf ik uit de schuldsanering) er een boek werd verloot.

Volgens Froukje Jongbloed een geslaagde middag: ‘Meteen kregen de studenten een beeld hoe je na de schuldsanering omgaat met geld en wat je in een moeilijke periode hebt geleerd.’

En de auteur zelf: Het was soms afzien in de lokale, dan wel de klassikale snelkookpan. Maar het was me de moeite waard. Ik blijf open staan voor lezingen zoals deze.

 

 

 

Co Eppink geeft mensen in de schuldsanering een gezicht

 

 TOLDIJK – Hij had een goede baan, maar door echtscheiding kwam Co Eppink in de financiële problemen. Lang vocht hij ertegen, maar uiteindelijk moest hij toch het traject van schuldsanering in. Hij schreef een boek over die periode: ‘Bijten op een houtje’ en hiermee gaf hij ook andere mensen in de schuldsanering een gezicht.

                                     Door Liesbeth Spaansen

Alien Maalderink opende de avond met een welkom namens FlopBieb in Flophouse. De aanwezigen waren vooral familieleden, vrienden, oud-klasgenoten, dorpsgenoten en mensen die in de hulpverlening werken. Alien stelde de spreker kort voor: ‘Co Eppink is geboren in Steenderen en schreef voor de Graafschapbode en De Achtste Steen. Nu woont hij in Friesland’.

Co Eppink begint op enthousiaste wijze te vertellen over zijn roots, zijn voetbaltijd bij SV Steenderen, Drempt Vooruit en Baakse Boys, maar stelde zich vervolgens kwetsbaar op als hij vertelde over de financiële problemen waarin hij terecht was gekomen. “Ik ging scheiden. Ik had een vaste baan en een koophuis, dan komen alle schuldeisers naar je toe,” lichtte hij zijn situatie toe. “Maar ik had een eigen plan en besloot me op een budget te gaan zetten van 100 euro per week. Dat was geen vetpot en daarom besloot ik er een baantje bij te nemen, ik werd postbezorger.”

Ook via een uitzendbureau ging hij aan het werk, maar de aflossingen gingen te langzaam. “Het was kruimelwerk, waardoor mijn missie niet zou slagen. Dat wilde ik niet inzien.” Financiële steun weigerde hij. “Ik voelde wel aan dat het niet vol te houden was met raamkijkers (mensen die door de ramen keken wat je binnen had) en dreigtelefoontjes. Het werd zwaarder en zwaarder.” Uiteindelijk moest hij toch de schuldsanering volgens de Wet Schuldsanering Natuurlijke Personen (WSNP) in. “Het was de grootste klap, maar ik had geen keus meer.” Na een schouderoperatie verliep het herstel niet zoals verwacht. “Tijdens het ontwaken uit de narcose zag ik engelen zweven en kreeg ik een roofvogel gevoel. Ik gaf de strijd op en vroeg de WSNP aan. Pas later besefte ik dat de engelen verpleegkundigen waren.” De aanvraag bevatte verschillende dossiers van honderden bladzijden. De eerste aanvraag werd zelfs afgewezen, maar hij zette door met een tweede aanvraag.

Hij ging door een nare periode, verdeeld over vier perioden van negen maanden, die hij de vier zwangerschappen noemde. Hij beleefde schrijnende momenten waar rekeningen werden geblokkeerd, hij te maken kreeg met loonbeslag en kinderalimentatie. “Zuinig leven werd een sport, ik reed ook zo zuinig mogelijk.” Toch kon hij wat sparen. “Ik koos ervoor om naar Høken in Toldiek te gaan, daar genoot ik van en van een rondje geven op eigen financiële kracht.” Na een aantal tegenslagen in de laatste fase, vooral de mogelijkheden benuttend, ontmoette hij de liefde. “Het vernevelde het verleden en kleurde mijn toekomst. Daarna kreeg ik de verklaring van een Schone Lei, einde missie.”

Naar het voorbeeld van onderzoeksjournalist Günther Wallraff, die van zijn onderzoek een boek schreef, ging ook Co aan de slag met zijn gedurende het traject gemaakte aantekeningen. “Ik dacht: ‘Dat kan ik ook!’. Maar het moest goed gebeuren, alles moest kloppen.” Hij schreef zich in bij de Kamer van Koophandel. “Ik wilde het boek uitbrengen zoals ik dat wilde. Dat was een langere weg, maar ik moest het zo doen. Het boek is wel professioneel geredigeerd, twee keer.” Slechts een handvol mensen wist van zijn plan om dit boek te schrijven.

In de pauze kon in de bieb het boek gekocht worden en gesigneerd. En er was een hapje en een drankje. Co beantwoordde daarna vragen over schrijnende zaken, zoals het bedonderen, fouten maken en ontkennen van de hulpverlening. “Dit komt door de grote druk die op de bewindvoerders staat. De mijne had 166 dossiers. Dat is vragen om problemen.” Conclusie was wel dat de schuldsanering voor Co een goede keuze is geweest, zijn positieve houding een grote rol speelde en hij een knap stukje werk heeft afgeleverd, waarvoor respect.

Alien sloot de avond af. “Bedankt voor je verhaal en je kwetsbaar op te stellen. Het zijn kleine dingen die grootse dingen teweeg brengen.”

 

Na zijn lezing was het tijd om boeken te signeren.

 

Lezing bibliotheek Wolvega 5 oktober 2017

 

Schrijver Co Eppink vertelt over zijn financiële problemen

Wolvega – In de bibliotheek in Wolvega was Co Eppink uit Franeker donderdagavond te gast. Hij vertelde over het ontstaan van zijn boek ‘Bijten op en houtje’ en over de schuldsanering in Nederland.

Aan de hand van een overzicht van zijn financiële situatie gaf hij tekst en uitleg. Co Eppink is geboren in Steenderen en was columnist van de Achtste Steen. Zo’n zeventien jaar geleden verhuisde hij voor zijn werk naar Friesland, waar hij sindsdien woont en werkt en waar hij in de financiële problemen kwam.

                                 Schaamtegevoel en vernedering

Eppink: ‘Drie jaar lang heb ik op een houtje moeten bijten. Lang heb ik me verzet om de aanvraag in te dienen. Schaamtegevoel en vernedering waren de grootste blokkades om de aanvraag in te dienen. Spookverhalen hielden me strijdbaar om alles zelf op te lossen. Vanuit de krochten in mijn gevoelsleven zag ik uiteindelijk in dat het zo niet langer kon, waarna mijn strijd begon. De strijd tegen bureaucratie, de strijd om overeind te blijven en de strijd om te overwinnen.’

Tijdens de pauze en na afloop van de avond bestond er de mogelijkheid tot een ontmoeting met de spreker en het verkrijgen van een gesigneerd exemplaar van zijn boek.

www.jeppico.nl

 

P.S

Een dag na deze lezing in de bibliotheek van Wolvega werd Co uitgenodigd door Stichting Radio Weststellingwerf centraal te Noordwolde voor een radio-interview.

Een ontspannen sfeertje, een heerlijke middag.

Het interview:

 

 

 

 

Wiens schuld

 

Co Eppink had na zijn scheiding schulden. Hij veroverde een plek in de Wet Schuldsanering natuurlijke personen (WSNP) en beet drie jaar op een houtje.

 

Geschreven column door Marieke Henselmans. Geplaatst op 17-2-2018 in het Financiële Dagblad.

 

 

‘Het heeft zeker ook aan mij gelegen. Ik schaamde me, waardoor ik te laat hulp heb gezocht. Ik had (en heb) een goede baan in de zuivelsector, woonde met vrouw en kinderen in een koopwoning. In de laatste jaren van ons huwelijk is er te veel uitgegeven. Er was steeds geld tekort. We kochten op afbetalingen en ik hoopte de achterstanden, na het stuklopen van ons huwelijk in te lopen door naast mijn vijfploegendienst er twee baantjes bij te nemen, als schoonmaker in de haven en als postbezorger.

Ik kon de hypotheek niet meer betalen. De crisis speelde mij ook parten. Ons huis was op het hoogtepunt van de markt voor € 220.000 gekocht en werd na de scheiding voor € 132.500 verkocht. Samen met de opgebouwde betalingsachterstanden was er een schuld van twee ton, die werd verdeeld tussen mij en mijn ex-vrouw. Ik moest afbetalen en alimentatie opbrengen.

Schuldeisers bleven aankloppen. Toch wilde ik perse niet in de schuldsanering. Dan denkt iedereen dat je dom bent, en een eurokneus. Ik verzette me ertegen tot het niet meer kon. Er lag letterlijk en figuurlijk teveel last op mijn schouders. Ik moest worden geopereerd aan mijn linkerschouder.

Terwijl ik bijkwam uit de narcose nam ik het besluit om toelating tot de schuldsanering aan te vragen. Je zou denken dat dit het begin was van de oplossing, maar dat was aanvankelijk niet zo. Het was een enorm gevecht tegen de instanties. Je wordt eindeloos doorverbonden, niemand die weet wie je bent, terwijl je al jaren klant bent of zaken met ze doet. Je moet een onwaarschijnlijk aantal formulieren invullen, waarna instanties glashard beweren dat ze niet zijn ontvangen terwijl ze aangetekend waren verstuurd of door mij persoonlijk gebracht waren. Als je al niet overspannen was van de zorgen van de schulden zou je het vervolgens worden van het bureaucratische doolhof. Ik ben er een jaar mee bezig geweest en toen werd ik toegelaten tot de WSNP. Mijn salaris ging naar de bewindvoerder, drie jaar lang ging er een maximaal bedrag naar de boedelpot, en bleef er een minimaal bedrag aan leefgeld over voor mij. Je bent de regie over je leven helemaal kwijt. Je kunt geen cent meer opnemen en al je post gaat de eerste dertien maanden naar de bewindvoerder. Ik reeg eens in de tijd een grote envelop, met daarin alle aan mij gerichte post, geopend en met een stempel van de kredietbank erop. Mensen wille je bemoedigen en zeggen, ‘ach, even drie jaar op een houtje bijten.’

Het rondkomen van het resterende geld was niet het grootste probleem, dat heb ik snel geleerd. Dat bureaucratische gevecht en het gevoel dat je in de gevangenis leeft, was het meest uitputtend. Na een half jaar loonbeslag en drie jaar schuldsanering verleende de rechtbank mij de spreekwoordelijke schone lei. Ik verstuurde 21 bedankkaarten aan een ieder die mij had geholpen. Maar ik moest nog wel strijd leveren om mij salaris weer op eigen rekening te krijgen. Dat kon er ook nog wel bij.

Op basis van aantekeningen die ik al die jaren bijhield om overzicht te houden, heb ik een boek geschreven, om mensen te waarschuwen en professionals te laten zien in welk doolhof de saniet (zo noemen ze de ‘schuldigen’) terecht komen.

Het boek heet Bijten op een houtje en ik geef er inmiddels lezingen over.

 

De WSNP

Om te worden toegelaten tot de WSNP (Wettelijke Schuldsanering

Natuurlijke Personen), moet er sprake zijn van problematische schulden die ter goede trouw zijn ontstaan en die niet op een andere manier (bijv. via het minnelijke traject) kunnen worden opgelost. Wie te veel leende en wist dat nooit kon terugbetalen komt niet in aanmerking. Afhankelijk van de rechtbank wordt tussen een kwart en de helft van het aantal verzoeken afgewezen. De schuldenaar leeft drie jaar van 90 procent van de bijstand, en wordt uit de WSNP gezet als hij/zij zich niet aan de verregaande regels houdt.