Gepost op

Biografie auteur

Indeling:

Biografie

Voorwoord boek: geschreven door Marieke Henselmans

Lezersreactie: van Liselotte Maas.

Liselotte is Stafmedewerker & teamleider bureau WSNP

in Den Bosch.

Berichten (met de volgende onderwerpen)

Recensietekst van het boek door de Biblion in Zoetermeer

Interview met de Leeuwarder Courant door Maria del Grosso

Lezersreacties

Interview met Sjoukje Bakker

Boekpresentatie in Achlum

Lezing op het ROC te Leeuwarden

Lezing FlopBieb Toldijk

Lezing bibliotheek Wolvega met aansluitend het radio-interview

Radio Noord  Weststellingwerf Centraal (duur ongeveer 20 minuten).

Biografie

 

Geboren in de Gelderse Achterhoek groeide Co Eppink op als een jongen met respect voor de natuur. Hij was een einzelgänger, zat vaak alleen te vissen langs de waterkant en vond drie keer het eerste kievietsei van de gemeente Steenderen. Scholen en studeren was niet aan hem besteed. Na de lagere school ging hij een poosje naar de MAVO in Doetinchem waar hij het snel had gezien. Op de landbouwschool in Vorden voelde hij zich thuis en was al snel klassenvertegenwoordiger waar hij alles in een schrijvend klassenboek moest bijhouden. Begon hier zijn liefde al voor het schrijven? Co schreef gemakkelijk en heeft zich nooit kunnen voorstellen dat mensen de grootste moeilijkheden hadden met schrijven en gedichten maken.

Geregeld schreef hij in die tijd een stukje dialecttekst in de krant De Graafschapbode, onder de noemer: ‘Aj plat kunt proaten moi h’t neet loaten’. Daarna werd hij een vaste columnist bij de Achtste steen. Een gemeentelijk maandblad. Tegelijkertijd schreef hij een voetbalcolumn in het maandblad De Toeschouwer van de voormalige, inmiddels gefuseerde voetbalvereniging Drempt Vooruit. Uit zijn columns van de Achtste steen werden enkele zelfgeschreven verhalen toegevoegd waaruit zijn eerste boek “Bospantoffels” ontstond. Niet veel later rolde het boek ‘De Huwelijksboot’ onder de persen vandaan. De opbrengst van beide boeken werden voor de vereniging wereldkinderen  ter beschikking gesteld. Veel leverde het echter niet op maar het schrijven bleef. Om zijn schrijven te verbeteren volgde Co een LOI cursus journalistiek. Na zijn verhuizing naar Friesland kreeg hij een parttime baan als journalist aangeboden bij de streekkrant Van wad tot stad in Franeker. Inmiddels zat hij ook in de redactie van de bedrijfskrant op zijn werk die per kwartaal verscheen. Hierin beschreef hij onder andere de geschiedenis van oude gesloten zuivelfabrieken die er in Friesland hadden gestaan. Na zijn echtscheiding en toelating tot de wettelijke schuldsanering kreeg Co het idee zijn traject journalistiek te onderzoeken. Met de lessen uit het verleden door het uitgeven van de beide vorige boeken, besloot Co het ditmaal professioneler aan te pakken. Geruggensteund door uitgeversplatform Pumbo te Zwaag kwam er een op waarheid geschreven boek op de plank.

Momenteel schrijft Co zijn wekelijkse voetbalcolumn bij de FC Harlingen waar hij, samen met de Stormvogels ’64 uit Achlum, verenigingsscheidsrechter is.

Plannen voor een volgens boeken liggen op tafel. Zo wil hij het uitbrengen van zijn laatste boek beschrijven. Achterhoekse streekliefde? Zijn eerste boek “Bospantoffels” krijgt een Achterhoekse vertaling. Bovendien liggen er plannen op de plank voor een biografie. Over zijn wekelijks optreden als verenigingsscheidsrechter valt veel te schrijven. Een leerboek voor beginnende scheidsrechters.

 

Info:

Boek: Bijten op een houtje
Bladzijden: 376
Prijs: € 19,95
ISBN: 978-90-826798-0-9
NUR: 130

Website: Jappie de Leeuw
Coverontwerp: Co Eppink
Fotografie: Hanne ten Wolde
www.jeppico.nl

info@jeppico.nl

Gepost op

Voorwoord boek door Marieke Henselmans

Onderzoekers en beleidmakers weten het wel, of zouden het kunnen of moeten weten. In 2015 gaven de gemeente Rotterdam en de Stichting de Verre Bergen opdracht de oorzaken van schuldvorming te onderzoeken. Is het hebben van schulden ‘eigen schuld’? Is het een kwestie van niet willen of niet kunnen? Volgens het onderzoek gaat het in wel tachtig procent van de gevallen om ‘niet kunnen’. De samenleving is zó ingewikkeld geworden dat het voor een bepaalde groep bijna ondoenlijk is om uit de problemen te blijven. Roeland van Geuns, Lector armoede en participatie, Hogeschool van Amsterdam betoogt al jaren dat er wel sprake kan zijn van onhandig financieel gedrag, (gewoon teveel uitgeven), maar dat de focus op de opstapelende problemen voor iemand met schulden bijna automatisch leidt tot een vernauwde blik en ’domme’ korte termijn oplossingen, zoals lenen en andere noodsprongen. Voor échte  oplossingen zijn een beetje rust en ruimte in je hoofd nodig en dat is precies wat in een probleem- of crisissituatie ontbreekt. Beleidsmakers en hulpverleners zouden daar rekening mee moeten houden. Hulpverleners zouden meer écht moeten helpen en stress reduceren in plaats van vergroten. Dat is bekend, maar daar wordt in de praktijk (nog) weinig mee gedaan. Er leven in Nederland circa 700.000 mensen met problematische schulden en nog eens 1,5-1,9 miljoen mensen lopen risico. Zo’n 92.000 mensen doen een beroep op schuldhulpverlening, waarvan maar een derde wordt toegelaten tot een schuldregeling. Circa 25.000 mensen weten de regeling met succes af te sluiten:  nog niet eens vier procent.

Co Eppink behoort dus tot een piepklein groepje doorzetters dat er uit komt. Wie het boek van Eppink leest weet voor eens en altijd waarom die groep zo klein is. Om tot de schuldsanering toegelaten te worden is een gevecht nodig, doorzettingsvermogen, geduld en een ijzeren zelfbeheersing. En om het vol te houden nog meer van dat alles. Soms heeft Co geluk en treft een uitgestoken hand. Maar vaak lijkt hij rondjes te lopen in een bureaucratisch doolhof, waar de ambtenaren, schuldeisers, juridische adviseurs en wie al niet hem van het kastje naar de muur sturen. Iedereen die op enige manier met schulden te maken heeft zou dit boek moeten lezen. En wat mij betreft mogen degene die succesvol uit de schuldsanering komen en na, zeg 5 jaar nog vrij van schulden zijn, naast de ‘schone lei’ een Koninklijke onderscheiding krijgen. Ik maak in elk geval een diepe buiging uit respect voor de prestatie van Co Eppink en het beschrijven van zijn weg uit het doolhof in dit boek.

 

Bespaarkoningin van Nederland:

 

                      Marieke Henselmans

 

 

 

Bijten op een houtje

 

Gelezen door Liselotte Maas

Liselotte is per 1 september 2017 Stafmedewerker & teamleider bureau WSNP in Den Bosch. Voorheen was zij bewindvoerder in Utrecht en werkzaam geweest als schuldhulpverlener.

 

In dit boek beschrijft Co Eppink hoe het is om schulden te hebben. En hoe lang de weg is als je besluit er iets aan te doen. Het illustreert het woud aan instanties, regels, een minnelijk traject, een wettelijk traject met heel veel hobbels, tot ein-de-lijk die schone lei er is. Het boek is uit. En ik schaam mij dat ik al ruim 15 jaar zelf ook onderdeel ben van dit systeem. Het beschrijft hoe wij – overheid – denken van alles goed te regelen, maar uiteindelijk is het voor mensen een groot doolhof. Treffend vond ik het stuk over de brief waarin de pro-forma toelatingszitting wordt aangekondigd. “Zal ik toch maar wel gaan, om mijn goede wil te tonen?” Iedereen die in de schuldsanering werkt, weet dat dit zinloos is. Twee extra regels aan een brief toegevoegd hadden veel stress kunnen wegnemen. En zo staat het boek vol van momenten waar niet Co, maar iedereen die te maken heeft met de schuldhulpverlening, zich eigenlijk voor zou moeten schamen.

Lezen dus. En laat me weten wat je ervan vindt.

l.maas@rvr.org